Operatorët turistikë të ulin çmimet! Qeveria të prodhojë politika, e të mos bëjë videoklipe!
Edhe sikur t’i numërojmë nga dy herë pasagjerët në Rinas, sërish ky vit nuk do të jetë një sukses në turizëm.
Kalova një fundjavë në Pogradec. Qyteti ishte plot njerëz e gjallëri. Tek-tuk dëgjova ndonjë të huaj.
Restorantet plot dhe të gjeje hotel apo shtëpi ishte e vështirë.
U akomodova në një shtëpi të re. Dhomë dupleks, për një çift dhe 2 fëmijë, me aneks gatimi, 40 euro (po flas me euro dhe po e quaj 1/100). Super komoditet.
Në restorante mundësi për çdo kënd, sipas mundësisë. Çmimet mëse të arsyeshme.
Çadra? 4 € te privati, 0 nëse shtron peshqirin tënd.
Një javë më parë isha në një fshat të Jugut, Piqeras. Në një hotel të ri, ende me dhera përreth. 150 € e njëjta dhomë (çift dhe 3 fëmijë), vetëm gjumi. Asnjë shërbim tjetër, as një kafe për mëngjes.
Në një shtëpi, një dhomë 3 x 3, 60 € (për hatër), me vetëm një prizë e asnjë shërbim tjetër, as një kafe për mëngjes.
Çmimet e ushqimit? 8-10 € një sufllaqe.
Parkimi, 5 € nata.
Çadrat? 15-20 €
Fshati? Si të gjithë fshatarët shqiptarë. Pluhur, kaos, rrëmujë.
Pse këto çmime? Çfarë i justifikon?
Çfarë e justifikon një çadër nga 50-100 € në “Maldivet” e leshit në Ksamil, kur sapo lë bregun e futesh në qytetëz edhe Google Maps nuk bën derman nga kaosi urban?
Pse në Sarandë duhet të paguash më shumë se në Antalia për të pushuar? Çfarë ofron xhanëm?
Reklamat e sforcuara të qeverisë nëpër portale të huaja, të cilat më pas merren e tirren nga mediat tona, kanë krijuar një realitet të rremë.
Lajmet trullosëse çdo ditë për “Përlën e Mesdheut”, “Maldivet Shqiptare”, “Mrekullinë e pazbuluar të Europës”, i bënë pronarët e shtëpive dhe hoteleve të besojnë vërtet në atë që nuk janë. I bënë të besojnë se ka një Shqipëri tjetër, jo kjo që shohim çdo ditë, dhe kjo është Shqipëria televizive.
Reklama shkaktoi rritjen e vizitorëve nga vende të tjera, Italia apo Europa Qendrore (nuk dihet sa nga ata që erdhën një herë u kthyen sërish). Me këtë entuziazëm, u përçmua dhe u përbuz pushuesi kosovar, “sufllaqexhiu”, “byreku me kos”, që refuzonte të paguante 10 € një pjatë makarona me një midhje dhe dy minikarkaleca, por blinte ushqime në market.
Euforia e reklamave i bëri bregdetasit e Jugut të besonin se në shtëpitë e tyre do vinte vetë Jeff Bezos e do lidhte jahtin e tij te huri i gardhit të tyre.
Jeff erdhi për të blerë karburant më të lirë e për të shkarkuar depozitat, por jo për pushime. Po, ndërkohë ikën edhe kosovarët, më në Veri apo në Ulqin e Turqi.
Në fakt, çfarë ofrojmë ne, veç detit që nuk është punë e jona?
Akomodim që lë për të dëshiruar!
Shërbim që lë për të dëshiruar!
Infrastrukturë që lë shumë për të dëshiruar!
Qytete pa transport publik!
Qytete që nuk menaxhojnë por djegin plehrat në natyrë në mes të sezonit!
Rrugë të mbushura me mbetje!
Ujëra të zeza që derdhen 100% në det.
Mungesë mundësie për aktivitete të tjera veç plazhit.
Atëherë, çfarë ua justifikon këto çmime o njerëz?
Mësimet që duhen nxjerrë:
Korça pati një boom vizitorësh gjatë pandemisë. Brenda një viti të flije në Korçë kushtonte sa në Berlin. Vitin e fundit Korça u braktis.
Jugu bregdetar sivjet po përpëlitet për mbijetesë.
Një sugjerim:
Ulni çmimet në përputhje me atë që ofrojmë, ndryshe nuk do jetë e largët dita kur të shkoni vetë për të punuar kamarierë.
Qeveria të mos sillet si agjenci reklamash, por të prodhojë politika orientimi për turizmin. Për këtë punë e ka një Ministri Turizmi, nuk e ka për videoklipe rrjetesh sociale.
